Uykusuz Gece..

Göz kapaklarım ağır bir perde,
içimde bir şehir uyanık.
Düşünceler, kanat çırpan kelebekler gibi,
sonsuz bir boşlukta dolanır durur.
Yazmak istedim, kelimeler küstü sanki.

Mürekkep akmadı, kalem sustu.
Oysa içimde bir volkan kaynıyordu,
sözcükler lav gibi akmalıydı kağıda.
Hüzün bir sis gibi çöktü üzerime,
anılar birer birer canlandı zihnimde.

Kaybedilenler, yarım kalanlar,
birer gölge gibi uzadı karanlıkta.
Ama biliyorum, gece ne kadar uzun olsa da,
sabah mutlaka gelecek.
Güneş yeniden doğacak,
umut yeniden yeşerecek.
Şimdi bırakalım kelimeler uyusun biraz,
bırakalım duygular dinlensin.

Belki de en güzel şiir,
yazılmamış olandır, yürekte saklı kalan.
Sen yine de güzelsin dost,
bu uykusuzluğunla, bu hüznünle.

Çünkü insanız biz,
duygularla yoğrulmuş, kırılgan ve güçlü.
Yarın yeni bir gün olacak,
yeni umutlarla, yeni kelimelerle.
şimdi sadece dinlenme zamanı,
Bırak gece beni sarsın, sonra geçsin...

Hasan Belek
17 04 25
Akçay