Bir gövde
kendi sesine sığınmış
duvarların bile unuttuğu bir odada
zamanla cilalanmış bir suskunluk
damla damla içe
bir ağırlık gibi
çöker

Avuçlarında büyüyen kayın
köklerini toprağa değil
karanlığın kıvrımlarına salar
Her gece
gömleğini bir dua gibi katlar
terk edilişin buruşuk hatırasına

Gün
içinden geçip giden bir fısıltıdır yalnız
ışık
pencereye düşmeden kararır
Elinde eğirdiği düşler
karanlıkta çözülür
bir ana rahminden çok
karanlığın kendisi olur

Dil
içine gizlenen bir ırmak olur
konuşmaz
ama gözler
çözülen bir mektup gibi
kendini dışarıya bırakır

Bir ömre sığmayan tatlar
damağın kenarında
bir unutuluş gibi soluklanır
ve karanlıkta diz çöken yalnızlık
hiç sormaz ismini

Gecenin bir noktasında
zaman dizilir duvarlara
sen
kendi içinden geçerek
bir başka boyutta yankılanırsın

Bazen
büyümek
bir kayının
kendini
kendi gövdesinde unutmasıdır

Hatice GÜZEN