0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
157
Okunma
Bir sabah, güneş saklandı,
Ve rüzgar da sustu o gün,
Toprak, isyanını içinde sakladı,
Bir halk, evinden sürüldü.
Yolun sonunda umut yoktu,
Sonsuz çöl, yorgun adımlar,
Gözlerde kaybolan bakışlar,
Sesler, yitip giden insanlardan.
Bir köy, bir kasaba, bir ev,
Duygular kayboldu, duvarlar yalnız,
Anılar, kırık taşlarda yankı,
O yıkık evlerde bir zaman vardı huzur.
Eller, sürüklenmiş toprakla,
Yüzlerde acı, gözlerde korku,
Kaderi boynu bükük,
Bir halk, sonsuza kadar kayboldu.
Yolculuk uzun, hüzün derin,
İçimizde kaybolan eski benlik,
Sonsuza kadar silinen izler,
Bir başka dünyada yaşar, bir başka şarkı söyler.
Tehcir, acının tarihe yazılmış adı,
Her adımda kaybolan kimlik,
Ve her hatıra, silinmiş bir gölge,
Geride kalan, sadece hüzünle dolu bir yürek.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
