Koklanılan gül,
Dokunulan özlem,
Son bulan umut…

Yeniden, her yeni günden,
Yarından şimdiye,
Alacak var…
Yanan deniz, ağlayan güneş
Yas tutan bizler,
Alacak var,
Yarından şimdiye…

Ütopik sınırlı, hayal diyarı
Koklanmış gülü yeşertir,
Kardeleni doğurtur.

Koklanılan gül,
Dokunulan özlem,
Son bulan umut…
Alacak var,
Şimdiden yarına…

Alacak var,
Ey insan dost…
Yanan muma yarışta,
Hasetlenilen geçmişten gelecekte
İstasyonlardan, trenden, emekten
Alacak var,
Ey insan dost!
Dünden şimdiye…

Soluklanıver çeşme başında
Yâre selam et, köy başında,
Gel yanaş yanı başıma,
Alacak var
İnsan olanaolabilene, soluyana
Alacak var,
Şimdiden yarına…

Alacak var
Dünden yarına…
Çocuk oyuncak, genç gelecek,
Ana, baba ekmek,
Hoca genç, insan yaşam…
Alacak var,
Ey insan dost!
Dünden yarına…

Ey insan dost
Şimdiden yarına
Yarından şimdiye
Dünden yarına
Yarından düne
Dünden şimdiye

Alacaklıyız her daim/daima…

Mehmet Öztürk
“balaban Kent Şairleri”