Bir yalnızlık senfonisi uzanıyor geceye
Bir ses ver artık bitsin bu hicran
Uyanıp henüz daldığım kış uykularından
Seni düşlüyorum her gece...ve
Dışarda rüzgar
Yalnızlığımın şarkısını ıslıklıyor
Sağanaklar nöbet tutuyor
Penceresinde gözlerimin

Düşlerime asıyorum geceyi
Öylesine açılıyor içimde ümitsizlik yarası
Sensiz geçmiyor zaman
Bir çığlık gibi dökülüyorum akşamlara
Bütün şarkılar seni anlatıyor
Büyüdükçe büyüyor çaresizliğim
Bir yudum su kadar ucuz bu hayat

Sensiz geçmiyor akşamlar
En uzak şiirlerde buluyorum kendimi
Sonra gözlerin geliyor aklıma
Özlem fırtınaları esiyor
Sevdalı yüreğimde
Kan ağlıyor hüznüme şiirlerim
Kış geçti gönlümüzce olmasa da
Kaç bahar sayacağım bilemem
Olmadığın bu şehirde

Artık yoksun
Karanlıklar çalsın ayrılık şarkılarını
Gün yükselsin ne çıkar
Saçlarımın her telinden
Leylaklar açsın mor beyaz
Sarsın kokuları tüm evreni
Ne güzelliği çiçeklerin, ne de kokusu
Sarmıyor sensiz dünyamı
Şimdi ağlamak zamanı
Ağla gözlerim... ağla
Sussun yağmurlar

Akşamlar geliyor usul usul
Sensizliğim başlıyor gecede
Geriye dönmeyen yollarda ayak izlerin
Bıraktığın denizin dalgalarında yokluğun
Karanlıklar ürkütüyor beni
Uyandır artık gel, bu karanlık rüyalardan

Boğuluyorum ayrılık okyanusunda
Hasretin pençe vuran bir canavar !
Özlem uçsuz bucaksız bir çöl gibi içimde
Sevginse çıngı saçan bir ateş kalbimde
Biliyorum ; senden başka şarkı kalmadı
Sen, hep sensin söylediğim bestem
Eller herkesi ansın, her şarkıyı söylesin
Ben hep seni anayım
Bir deli pervaneyim
Hasretinle, hasret ile yanayım !

Günay Koçak

12. 3. 2025