Yüreğine en ince iğnelerden nameler okudu,
En derin sözcükleri onda ziyan etti,
Bir dünya derdi yüklendi,
Kamyona sığdıramadı,
O da gönlüne yükledi,
Göz yaşları tükendi,
Bir hiç uğruna,
Umutları tükendi,
Karşısında taştan bir duvardı,
Anlamazdı ne kelamdan ne de laftan,
Üstünde zırh gibi geçirdiği kaftan,
Anlamazdı.
Oda bir arardı, birde ağlardı,
İçten içe kendine sorardı,
Hayalindeki çiçekler sarardı,
O yarım diye ağlardı.
Gün geldi,
Dünden ağırttığı saçlarını kesti,
Koydu bir çerçeveye izledi,
İbret olsun baba dedi.
Ölmeden öleceğini anlamıştı sanki,
Elini bıçak , yüreğini Kağıt kesmişti,
Bıçak yarası geçti,
Ah o kağıdın izi,
Toprağa dokundu,
Toprak ıslaktı,
Anne dedi,
Yarim ağladı.
O bir zamanlar uzun uzun cümleler yazardı,
Kim ya bu gölge, kimin bu his,
Nasıl taşa döndü,
Yumuşak huylu bu güzel bu has,
Simdi pişmansın değil mi?
Bir ip versem,
Desem ki kendini as,
Boş geçmez o yüreğindeki yas.