Tarihler 26 Şubat’ı gösterince...
Sızar yüreğimize bir sızı ince ince
Haydutların şiddeti canlanır gözümüzde
Düne dair ne varsa alevdir özümüzde
O karanlık günleri kalem bile yazamaz
Körpecik kuzulara eller mezar kazamaz
Şehitlerin ardından gözyaşlarımız nehir
Alnındaki yazıya, bahtına ağlar şehir
Kan ağlar yetimlerin, bahtı kara Hocalı!...
Öyle kolay sağalmaz, eski yara Hocalı!...

Serdengeçti yiğitler mübarek bir yol açtı
Düşman, üzerlerine öfke zehrini saçtı
Mahşerin ortasında ayak koptu, el koptu
Canlar sükût eyledi, bağlamada tel koptu
Ağdam’daki ateşin közü bizleri yaktı
Küller güle dönüştü, sızı bizleri yaktı
Bu zulüm girdabında yandı bağrımız bizim
Bir karşılık bulmadı barış çağrımız bizim
Kanla sulanmış toprak, değil kira Hocalı!...
Uğrunda can verenler varır yâr’a Hocalı!...

Ölüm yağar göklerden, aynaya hüzün çöker
Derde müptelâ canlar, yüreğinden yaş döker
Zamanın çarkı durur, gün uzar bin yıl olur
Karanlık çöker ufka; hasret içre yol olur
Paslı kılıçlar iner üstüne hayallerin
Özgürlüğe darbedir niyetleri ellerin
Gönderde dalgalansın yeşil, mavi, kırmızı...
Bu uğurda can verir yiğit kızanı kızı
Uygun adım yürürken yoktan var’a Hocalı!...
İsrafil tez davranır, üfler sur’a Hocalı!...

Çoluk çocuk demedi gözü dönmüş katiller
Viraneye dönüştü dünkü bahtiyar iller
Melekler seyre daldı yiğitlerin cengini
Kırmızı karanfiller kandan aldı rengini
Son nefesi verirken tebessüm eylediler
Kelime-i tevhidi yürekten söylediler
Nazar eyleyen gördü, canların güldüğünü
Demek ki yiğitlerin böyle olur düğünü
Kefen diye sarılır yiğit kar’a Hocalı!...
Ateş denizlerinde el ver mâr’a Hocalı!...

Dedem Korkut, Yunus’a dayanır bir ucunuz
Müslüman olmak mıydı kardaş sizin suçunuz?
O soylu kavgalarda vuruşarak öldünüz
Şehitler bağbanında goncaydınız, güldünüz
Size bir kurşun değse, biz çekeriz sızıyı
Alından silmek müşkül, bu kapkara yazıyı
Gökler ölüm kusarken hiç dinmedi ağrımız
Hicranın aleviyle yandı kara bağrımız
Özgürlüğün uğrunda düşer dar’a Hocalı!...
Bu müzmin hastalığa derman ara Hocalı!...

Hocalı’da kurşuna dizildi nice canlar
Yarası olmayanlar, yaralıdan ne anlar
Şehitlerin kanıyla sulandı karanfiller
Yüreğin ahvalini söze dökemez diller
Kökler yerli yerinde, fidanları biçtiler
Bu yoldan dönmemeye yiğitler ant içtiler
Bulutlar kefen oldu, gül yüzlü Mehmetlere
Körpe fidanlarımız gark oldu rahmetlere
Söndürülmez bu yangın, döner kor’a Hocalı!...
Hiçbir engel tanımaz, yıkar bora Hocalı!...

İmanlı bağırlara kör bıçaklar saplandı
Akıtılan her damla kanımız hesaplandı
Yiğitlerin kaydını defterlerden düştüler
Zulmün leş kargaları üstüne üşüştüler
Canlar toprağa bedel, kanla çizildi sınır
Kül olmuş coğrafyada canla çizildi sınır
Mevsim hazandır şimdi, kuşların göç vaktidir
Taşlaşmış vicdanlardan alınmış öç vaktidir
Her acı bir kıvılcım, yürek çıra Hocalı!...
Elbet zalimlere de gelir sıra Hocalı!...

Acıyı yudum yudum içti analarımız
Dili olsa konuşsa metruk binalarımız
Sinsi ve namerttirler, biliriz kalleşleri
Köpekler bile yemez o kokuşmuş leşleri
Batı beslemesinin hiç bitmez oyunları
Kılıçları öpecek o kalın boyunları
Haramzade eşkıya varsın saldırsın size
İnananlar elbette çıkacak bir gün düze
Ermeni’nin de yüzü döner mora Hocalı!...
Hayat böyledir işte, yazı tura Hocalı!...

Her kul yanında taşır bahtının karasını
Vefa iyileştirir yetimin yarasını
Kolay tamir edilmez kalplerdeki kırıklar
Yutkunurken batıyor kekremsi hıçkırıklar
Rahmet yağacak gökten, yeşerecek umutlar
Güneşin menzilinden çekilecek bulutlar
Gözden akan kanlı yaş, elbet bir gün dinecek
Toprağından kopanlar yurtlarına dönecek
Bu devran böyle gitmez, dayan zora Hocalı!...
Gül bahçesine döner bir gün bura Hocalı!...

M. NİHAT MALKOÇ