ağıtı
ezber bozan yasım..

yas
ucumda
dizgilenircesine
diz, dize
mürekkeplenircesine
dize, dize
lisan-ı kıyam farkındalıksız methiyeler

kınının,
kınasının
kurudukça dökülen
döküldükçe
ıslağına boğulan ezgisiyim
dökün
sular, seller gibi dicle, fırat misali
dökün,
ağrısında bir türkü ardımdan
gayrı sökülsün, sökülsün gayrı
feryadım b’ağlamamın bağrından
ki
göğüm ıssız
ki
göğüm
kanatsız, turnasız
yıkayın sularımı abdestsiz lehçesinden
ki
dilim fısıltısız
ki
dilim kurağında kurnasız
yıkayın ganjlarımı, musonlarımı yağmursuz

solmuş
hatta derisine soyulmuş takvimlerin
sualsiz mevsiminde yüküm kendime
ki
hükmüm,
yükümlülüğümden ağır
ki
zaman
köşesiz fahişe,
zaman fermuarsız çıplak
zaman ki,
tutukluk eden,
denilen
tutuksuz saatlerin belinde,
belleğinde,
zembereğinde sürrealist faşist an

nar-ı ateş,
ateştendir yürek
tanelendikçe kumuna yangınlar
küllendikçe,
hududuna tüm yalnızlıklar
çekilir içim, içimin kımıltısız içinden

dur..
dur artık kendim
ya soyun,
ya da söndür dizginlerini
kül benizli denizlerinden,
denizlerine dağlandıkça,
dalgalandıkça kısraklanan yelelerinden
ki
henüz
doğmadan griliğine güneş
çek perdeni saçaksız penceremden

ucu,
uçsuz mesafelere dayanan
dokunduğum, dokunamadığım
alınganlığım, dargınlığımdır
öznesizliğinde yüklemine ahvalim

gözüm yarası,
üzüm karası yıllarımı yatırdığım
uykusu, havası gibi kaçmış mahzenlerimde
evvelinden, ahirine, ahirinden ebediyetine
mıh gibi çakılışım, çıra gibi yakılışım
bundandır hep bundan
tutun,
parmaklarımın ucundan, avucumdan
ellerim tutuşsun, tutuşsun yüreğim
can’a har, har’a yar oluşumun ederinden..


~°~
~°~
~°~