Dediğimiz gibi yaşasak ne de güzel olurdu
herkes birbirini anlar dünya cennet olurdu
herkes pozitif olalım diyor
şikayet etmeyelim şükredelim
negatifi çekmeyelim

Kendi derdimizi anlatırız karşıyı dinlemeyiz bile
kendimizden çokça bahsederiz bile bile
başkasına kapalıyız sadece kendimiz varız
hastalıklarımıza genişiz başkasınınkine darız

Dertlerin mukayesesi olmaz
anlatıcının anlattıkları nihayet bulmaz
yutar karşındaki acılarını bir ilaç niyetine
kendi çektikleri zaten yetiyordur kendi kendine...

Kafamız karışır karmakarışıklaşır
ne diyeceğimizi bilemeyiz dilimiz dolaşır
sen bir desen karşındaki bin beşyüz anlatır
içindeki ses susmanı hatırlatır
susunca dinlemiyor diye anlarlar
dinlemekle susmak arasında kelimeler takla atarlar
çoğu insan derdi ile kavrulmak ister
kimseyi üzmeyeyim yeter ki ben üzüleyim der

Hastalığın geçmeyince merak edilirsin
ister ki her vicdanlı kişi karşıdaki iyileşsin
niye geçmiyor diye meraklanırlar
bir iç geçirip boşver dersin
boşvere takılır bu defa zihinler
boşverilir mi kafaya takar elbet sevenler
aslında için için en fazla üzülenlerdir
boşver diyenler...





Gülhan Çeliktaş