Sevgili Emine Hanımcığım,
Bu harika yorumunuz için kalbî teşekkürlerimi sunuyorum. Lütfen kabul ediniz.
Aslında bizim dilimiz öylesine zengin ki. Lakin geçmişini unutan ve inkâr eden bir toplum haline geldik maalesef.
Batıya özenti, gerçek kimliğimizden uzaklaştırır oldu bizi.
Oysa çok uzağa gitmelere bile gerek yok.
Ben sözlükleri karıştırıp yazmıyorum şiirlerimi. Çok şükür hafıza sözlüğüm öyle güzel kelimelerle dolu ki.. Bunlar, çocukluğumda anamın, babamın, emmimin, bibimin, dayımın, dezzemin, ebemin dedemin gündelik hayatta konuştukları kelimeler hem de. Çok şükür ki bizim nesilin dönemine yetişemedi kulaklıklar ve bizler can kulağıyla büyüklerimizi dinleyerek büyüdük. Ve yine şükür ki duyduklarımızı hafızamıza yüklemeyi başarmışız.
Bu yüzden o eski güzelim kelimeleri kullanabilme yetisine sahibiz.
Ya bizim evlatlarımız…
Onlar, bizim bildiğimiz ve kullandığımız kelimelerin çoğunu ya anlamıyorlar, ya anlamakta güçlük çekiyorlar ya da: Anne Türkçe konuş yaa diyorlar.
Oysa kendilerinin kullandıkları sözcüklerin çoğunun kökeni gerçekten bizle hiç alakası olmayan yabancı kökenli kelimeler.
Ne kadar üzücü değil mi değerli Emine Hanımcığım.
Kıymetli yorumunuz için teşekkür ediyor, sevgi ve selamlarımı sunuyorum.