2
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
339
Okunma
Ömrümün yılları sonbahardaki yaprak misali;
Sararıp solan, kuruyup düşen duygularım...
Hayat mevsimim; ıslanmaktayım usul usul,
Ömrümün sonbaharına doğru savruluyorum.
Mevsimlerim artık harabe şehirlerde;
Bir yanım yeşillere teslim, bir yanım kahverengiye tutsak.
Duygularım ahengini yitiriyor;
İki satır, bir besteye yeniliyorum.
Ritimlerim seslerini kaybetti, karmaşa ile çalmaktayım.
Sessiz alevler içinde yanan ruhların habercisiydi,
Bu uğultulu kara bulutlar; boğuk sesler ile yükseliyor yalnızlığımın sessizliği.
Yıldızlı gecelerde ahengimi ararım,
Gökten bir gül demeti, bir peri beklerim...
Bulduğum yine kırık bir aynada, buğulu yansıma.
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
