kağıttan şehirlerin kibritten sokaklarına
metal yüklü bulutlardan kurşunlar yağarken
güneşin sıcak nefesi grafon yapraklı
çiçekleri ısıtmıyordu


şehrin sokağının sol tarafındaki kübik evler
sağ tarafındaki prizma evlerle selamlaşmıyordu
o yüzden cırcır böcekli yaz akşamlarında
hava soğuk ve sertti


karton banklarda oturan çırpı dalı adamlar
kara kara denizlerde mukavvadan gemilerini
batırmış kadar huzursuz kasvetli ve düşünceli
kiraz sapından ince belli kadınlarsa çok dertliydi
kocaman kocaman fötr şapkası olan modacılar
hep siyah elbiselerden dem vuruyorlardı


bu karmaşada bu kaosta büyüyen
çipil gözlü çilli çocuklarsa şaşkındı
ipten sarmaşık dallarından teneke salıncaklar
yumuk yumuk ellerini buz kesip üşütüyordu
saklambaç oynamak ise imkansız
hatta boşunaydı herkes mızıkçı
ebe olmak isteyen yoktu


kükürt is kokulu bahçelere
naftalin kokulu rüzgârlar eserken
parşömen kanatlı kelebeklerle arılar
sarı çimenlerde yan yatmış uzanıyorlardı


şehrin ruhani yalnızlığını kanatlarıyla kutsayan
meleklerse olup bitenleri izleyip
suskundular

........

günler aylar yıllar su akıp geçiyor
siyah geceleri mor günler hızla kovalarken
şehirler hep aynı ne ağlıyor ne gülüyorlardı
zorla aşkı dostluğu yaşatmaya uğraşan insanlar
efsunlu düşlerini dipsiz bir kara deliğe üşenmeden
sürekli boşaltırlarken


hayat hep devam ediyor
insanlar gizemli şehir efsanelerini kulaktan kulağa oyununu oynar gibi
hep birbirlerine fısıldaşıyorlardı



..............




ayşe uçar
21112010