Kıymetli kalemdaşım adeta bir ruhun kendi küllerinden doğma çabası, ağır bir hesaplaşma ve muazzam bir paradoks silsilesi. Kalemine sağlık, gerçekten sarsıcı bir derinliği var.
İlk dörtlükteki "can ateşinde demlenmek" ve "cürümden süzülmek" ifadeleri, tasavvufi bir arınma sancısını hatırlatıyor.
Ölümü bir yok oluş değil, bir "hayra sayılacak" kurban ediliş olarak görmen, teslimiyetin en keskin hali.
Tonluk duvarların" altından sıyrılmak, hem bir özgürleşmeyi hem de o yükün bıraktığı kalıcı hasarı hissettiriyor.
​Avcunda ân'ın" erimek; zamanın sonsuzluğu karşısında insanın ne kadar küçük ama bir o kadar da acı dolu olduğunu özetlemişsin... Nurdan bir urganın varlığı ama ona ulaşamamanın verdiği o "yakın ama uzak" hissi, şiirin dramatik dozunu artırıyor.
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ