Söz dinlemez oldu evlatlarımız;
Ne bela şeymişsin sen be ergenlik.
Kopuyor aile halatlarımız;
Yaşanınca sabah akşam gerginlik.

Tafrası bitmiyor hiç kızın bile;
Sanırsın bakıyor düşmanca ele.
Bilmem ki ne zaman son bulur çile;
Gönlümü kapladı şimdi yorgunluk.

Oğul anlamıyor hiç mi hiç laftan;
Ayrılıp gelmiyor bildiği saftan.
Haberin yok mu ki senin insaftan?
Yapma hanım, sen de böyle dargınlık.

En küçük hasarla geçsin bu yıllar;
Der iken yine de susmuyor diller.
Belki ayrılacak gidilen yollar;
Sonunda olacak biri sürgünlük.

Bu tuzdan biberden bıktım usandım.
Sabrettim birkaç yıl; hep geçer sandım.
Bitmedi hengâme yine aldandım.
Nerdesin gel artık; eski durgunluk.

Bizde mi bu dertler diye sorunca,
Görürüm gerçeği biraz durunca.
Gençlik rüzgârları başa vurunca,
Yaşanıyor işte evde kırgınlık.