Aşkın ve kaderin, geleneksel Türk müziğiyle iç içe geçtiği bu güzel dizeler, bir sevgiliye olan derin bağlılığı ve onun hayatın her alanında var olduğunu anlatıyor. Şair, sevgilisini kısmeti ve mürüvveti olarak tanımlayarak, onun hayatındaki önemini ve yerini vurguluyor.
aklımda sen
saklımda sen
sen benim kısmetim
sen benim mürüvvetimsin
nasıl inkâr ederim bunu ben

Sevdâ yüklü, sitemli duygularla harika yazılmış yürek sesinizi gönülden kutluyorum, üstadım.

aklımda sen
gözlerime serilen bir gökyüzüsün
her bulutta sen, her rüzgarda sesin yankılanıyor
nasıl inkâr edebilirim bu gerçekliği,
nasıl saklarım seni içimdeki uçsuz bucaksız derinlikte?
sen benim kaderimdeki ince çizgi,
yazgıma düşen gölgesin.

türkümde sen,
her notanın içinde dolanan o hüzünlü ezgi
teline dokunduğumda ruhumu kavrayan bir titreşim
her vuruşunda biraz daha derine inen
o eşsiz melodinin sahibisin.
divanımda yankılanan,
her telde yeniden doğan bir şarkı sensin.

bakışımda sen
içimde fırtınalar koparan o sessizliksin
bir anlasan, her adımımda seni taşıdığımı
her göz kırpışımda seni yeniden yazdığımı
belki de kalbimde yanan ateşi söndürebilirdin.
ama sen, bakışlarımda saklı kalan o derin sır,
hiç duymadın içimdeki çığlıkları.

yatışımda sen,
her sabah yeniden doğan bir güneşsin
uykularımda bile gölgenin ardında seni arayan
bir yolcu gibiyim.
seni anlamak, seni kavramak
bir ömürlük serüven belki de
ama sen, anlamadın,
gözlerime düşen son damlayı.

ve işte şimdi,
kelimelerin ağır bir yük benim omuzlarımda
her adımımda seni ararken
sessizliğin yankısı benim içimde çınlıyor
her kelimen bir yara,
her dize bir mezar bana.
ama yine de, yaşıyorum
senin gölgende,
ölümsüz bir hüzünle...


üsküdar’dan selamlar…