Şu şehir hayatı dediğim var ya!
Sırf ekmek kavgası, bil Memmet emmi.
Caddeler,sokaklar mahşer-i derya,
Kendini ara da bul Memmet emmi.

Bir adım ileri beş adım beri,
Gözünle deşersin geldiğin yeri .
Dönerse aklının yitiği geri,
Turnalar türküsü çal Memmet emmi.

Ser’inde yükselir dumanlı dağlar,
Düşünde koyunlar, kuzular ağlar.
Elini, kolunu, naçarlık bağlar,
Gel de çık! bu nasıl hâl Memmet emmi.

Yoksulun sırtına binenler çoktur
Gariban mülteci sananlar çoktur
İnan ki, beygirden yamanlar çoktur
Dersin ki; bu nasıl kul Memmet emmi.

O gürbüz Horozun öter mi sandın,
Hesabın kitabın tutarmı sandın.
Saf aklın kendine yeter mi sandın,
Sen! bıyık altından gül Memmet emmi.

Köşeli kasketin dürülür burda,
Başına her çorap örülür burda.
Kolun da dalın da, kırılır burda,
Gel etme! Köyünde kal Memmet emmi.