geçerken sayfamdan usulca periler
ellerim ağlıyor

ve

üşüyor dudaklarım...



elvedaların savurganlığında
kısılıyor sesimdeki notalar...
kal diyemiyorum...



gardiyan bekleyişlerin girdabında büyürken gitmeler
sensinsizliğin gazabıyla beni idam etmeye
nasıl da sabırsızlanıyor
cımbızla canımı yavaşça içmeler...


nefesim cansızlaşıyor,
küsüyorum bu gece her şeye...



titrek bir mumun yanına
yüreğimin gölgesi düşüyor hafiften
serseri bir mabet
sarmalamaya geliyor avuçlarımı
inceden...


ah diye
vahlanmak hazdır diye...
es geçiyor
yüz vermiyorum hiç bir kırbacın matemsizliğine...





ben, karalamadım hiç buselerimi
fersah fersah tırmalamadım tenimin ayıplarını
çizgiler koynuma girerken
namusum lekesizce sırıtıyordu...
ve ben
son kez ölmüyordum
gerçekten...




ufak sezişler, büyük mutluluklar
hep kandırmaca masallar,
biliyordum...



ekmek kırıntılarını toplarken umutlarım
ayaklarımda bir yağmur telaşı
belim bükülüyordu ansızın
...
..
.
hayat
gene sahteleşiyordu...



olur bazen böyle bitimsiz cümleler
sondaki noktalar doyumsuzlaşır kimi vakitler
ve gecelerin koynunda sevişirken yıldızlar
içimde biriken lavlar girer kasıklarıma...



ah diye
vahlanmak hazdır diye
susuyor çürümeye yüz tutmuş
solgun uzuvlarım
içtikçe içer gibi tüm ölümlü tütünleri...




saplantıların ucunda asılı duran intiharlar
taze yularında cimri hayatlar taşıyor
gözbebeklerim büyüyor her gün doğumunda
içimde biriken mezarlar ağlıyor sinsice...




ve siz gözlerimdeki yaşlı biçimler
alnımı karışlarken daha sessiz olun
ben hayatı dinlemeye yatıyorum
her gün bir eksik atarken ruhuma hülyalı ömrüm
zil zurna sarhoşluğa dil çıkarıyorum...


haydi son bir hamleyle ezgi tuttur da boğumlu sesim
bir ninni söyle kucak açmış hayata


bana geç kaldığını çisele zelzeleli ağıtlarla

ben gidiyorum yokuşlardan yuvarlanan adımlarımla

ve vasiyetim şudur ki kaybolan yıllarıma

eskittiği bedenimle sonsuza dek uyusun artık...




ah diye
vahlanmak hazdır diye
kefaretledim hep dünyamı ahiretime

kefaretledim hep dünyamı gözlerine...



_Bahar Liman_