Yetim bir Hikaye
Kelimeleri kirıştıran insanları sevmem Mika gözlerini ceplerinde taşıyan
Açık mavi gökyüzü beni ayartamaz yüreğimde gulleler yığıli parçalarım her duvarda yüz karası safaklarim tüm coğrafyama serpilmiş karanlıklar doğurmuş ve ben koparamadim karanlikla göbek bagimi dişlerim sıkılmış elim tetikte olsa da Limanlarım hala parçalarımı koparıyor Mika davacıyim tüm gemilerden ve kendimden karavana olmaya alışmış bir mermiyim bir yanginin simsiyah dumanı bir savaşın yıkık dökük meydanı kendisini arkasından hancerleyen Mektuplarım vardı Mika sakaklarindan vuruldu postacilari Nabzimda boğuldu ihtlalimiz ne sehirler kaldı ne biz Gez gör ve özetle beni Mika tamamim karışık geliyor bana ve fazla Rotarlarimi biriktirdim simdi en cokta gerceklere rotarlarimi avuçlarımda kalbimde biraz iyi niyetli yanimi iyi kötü girtlagimda bir iki düğüm gozbeklerimde uc bes daragaci ve yetim bir hikâye |