Matem
Siyah bir dumana kilitliyim
Haki yeşile en çok Geç kaldığım herşeye Silik gülümsemene ve kaç yola bölüştürdüm kendimi Kaç otobüs camının buhuruna çizdim kendimi Pek çok çeşmede kendimi döktüm Aynalarda değiştirdim makasımı Parçaladım her seferinde birazımı Saçların yine yirmidört ayar ve rüzgarda yine harman kokusu Getirdiği yine bir can çekişmenin iniltisi Her yer kızıl Güneş yine bileklerini kesmiş akşam vakti Vadiler dolusu akan benim Kına diye yak ellerine Alışık değilim hem kendime Bu belli belirsiz türküye de Hala kendimi seviyorsam İçim de yanıp sönen ışıktandır Zaman rahvan bir at gibi sırtından boşluğa atar bazen insanı Bir an bir uçtan bir uca kendini görürsün İlmek ilmek dokuduğun Utanırsın bir yanından Bir yanınla övünürsün Hayatın nefesi değer tenine Bir kase sek ayrılık getirir saki Her yudumu dolar iliklerine Bozkırın ortasında yalnız bir ardıç olursun Gırtlağında düğümlenir Kilitlenirsin nabzında Nabzında bir matemi bestelersin Bir defa daha kendini ötelersin Kızarak korkarak susarak susayarak |