En derin duyguların, mensubuyum bu günler.
Saçımdaki akların acısı bağrım yakar.
Her adım attığımda titriyor bak zeminler.
Kavi bildiğim vücut, her adım beni yıkar.

Hasretlerim karıştı kararsız dumanlara.
Hayatta olan şans mı, kaldılar gülmanlara.
Haykırsam volkan olur, çatlak verir dağlara.
Böylece hüzünlenir belki de benden bıkar.

Kâinattaki zerre böbürlenen insanlık.
Dünyaya dağıtılmış, başıboş kalabalık.
Nedendir bilmiyorum anlamsız kalabalık.
Milyonların içinde yalnızlık beni yıkar.

İyilik ve kötülük çorap söküğü gibi.
Mutsuzluğun acaba kim ola müsebbibi.
Kırk kulaçlık kör kuyu hayret görünür dibi.
Sinekli bataklıkta, güller bile pis kokar.

Dadaşım bir yeisin, bir elemin mensubu.
İki kuruşluk hayat, tutarların mahsubu.
Gönlümdeki bu sevgi gönüllerin mahbubu.
Milyonluk kâinata, en yücelerden bakar.
27.08.2024 Muammer KARS