Kuş Uçuşu "Martı Jonathan"
boy verdiğim okyanuslarda büyüdüm ben
diğer çocuklar /o kâğıttan gemileri yüzdürürken zorlu bir yay gerilmiş zifiriye görevini yerine getirmek üzere fırlamaya hazır bir okla göz gözeyim zihnimde ezelden bir film şeridi zihnim ebedi kemersiz -annemin beni yıkadığı mor leğendeyim birbiri ardınana iki ok saplanıyor geceye akreple yelkovanı düşürüyorlar ay tabak gibi gökyüzünde bir mahşerin atlısı eksik beynimi kemiriyor bu sessizlik kırkıma dayadığım merdiven sallanıyor -bir kara böcek Kafka’ya dönüşüyor annemin sözüyle irkiliyorum "mor leğen yok artık -sen erkek oldun" Isparta Dağ Komando Okulu’ndayım rüzgarsız havada yaprak gibi sallanan seksen metre yükseklikte bir kuledeyim beremin mavisi bordoya ç’alınsın diye "atlayamazsın" seslerine karşın "atlarım" diye bağrınıyorum yaşamakla ölmek arası ince bir çizgi paraşütümün ipine sımsıkı bağlıyım ilk iki deneme olumsuz olunca "Srebrenitsa" diyor komutan "Türk Beklenilendir" diye ekliyor "Emrediyorum asker! Atla" üçüncü denemede Martı Jonathan’ım b’ölündükçe çoğalıyor gökyüzü annemin kollarından vatanın bağrına kuş uçuşunda uçuyorum ellerimi kanatarak söküyorum korkularımı artık hiçbir ok’yanus yıkayamaz o elleri -ellerim kana boyar denizleri |