MENEKŞELER BOYUN BÜKÜYOR PENCEREMDEŞiirin hikayesini görmek için tıklayın * Geceydi sessiz geceydi ıssız *
* Rüyamın en derininde bir sızı duydum yürekten * * Uyandım korkular sarmıştı ruhumu * * Gölgeler dolanıyordu duvarlarda * * Gizlice ve esrarlı * Sen gideli dinmedi yağmurları penceremin Sensiz doğmadı güneş sabahıma bir daha. Mevsimler kışmıydı, baharmıydı Unuttum ... Ufkuma açılan ; sabahmıydı , akşammıydı Bilemedim Güneş o gün son defa öptü dağları Bildiğim bir şarkı vardı Şimdi unuttum ... *** Bulutlar yağmurunu kirpiklerime yükledi Bu serinlik dökülür mü bilmem Yüreğimdeki yanardağ közüne ? Dindirir mi sensizlik acılarını yüreğimden. Aradığım bir şey var ; şimdi gecem gündüzüme karıştı Sen yoksun ; Yalan bu mutluluk öyküsü ... *** Penceremde menekşeler boyun büküyor Sisler kaplamış karlı yolları Sana gelmeye yol bulamıyorum. Sen gelmiyorsun diye Bahar da yerini Bıraktı Sonbahar’a Gecenin karanlığı, sırıl sıklam yokluğun Islak gecelerimin kim versin hesabını ? *** Şimdi ben ; her şeyin en mutsuzunu yaşıyorum Böyle yapayalnız, akşam gibi kimsesiz. Issız kuyular gibiyim Güneşi siyah bir tül içinde götürdüler ... Şimdi sessiz ağlar yapraklar Şimdi gözlerimde bir çift kor ! Her kes musmutlu evlerinde ... Zındanlardan öte tüm evrenim gel !!! Gözlerimde akşam oldu... GÜNEŞ !.. Doğarmısın ?.. Günay Koçak 19. 08. 2024 |