Cendere

Hayıflandıgı oldu zaman zaman
Derine indikçe derisi yüzülürdü
Boğulmaktan korkan yüzücü
Kıyıdan kıyıdan hafif rüzgarlara
İçi derindi bulanırdı kusamazdı
Kusmuktan kusacak yer yoktu
Boşluğuna bir boşluk ararken
Basacak yer kalmamıştı
Gök kadar boş
Yer dar

Yüzünü astı
Ellerini acemice ceplerine sokup
Hiç öğrenemediği ıslığı çalmaya çalıştı
Üflemeden öteye gitmeyen bir sesle
Bir mezarlık kenarından geçerken
Kendi ölüsüne saçları dikeldi
Taş dedi taş, her yer taş, taş
taş kesildi

Kuş olmak isterdi nefeslenince
Dokunulmaz yakalanmaz olurdu
Sonra kuş tuzağı geldi aklına
Hatırladı çocukluğundan kalma
At kılında zırmığa gerdiği tuzak
Saçma dedi bu ne saçmalık
Saçmalıyorum

Özünü sözüne dökemeyişin sancısı
Kalbinin başka bir kafeste sıkışıklığı
Daraldıkça daralıyordu dünya
Bir içim su özgürlüğü
Kırık kanadında
Kırk yara

Coşkûnî