Neyime Gerek, Türk halk şiirinin ve ozanlık geleneğinin en asil türü olan taşlama ve felsefi iç döküşün muazzam bir örneğidir. 11’li hece ölçüsünün o bükülmez, dik ritmiyle; dünyaya, menfate, sahteliğe ve riyakarlığa karşı çok güçlü bir eyvallahsızlık duruşu sergilenmiş.

Şiirin öne çıkan en güçlü ve çarpıcı yönleri:

Sarsılmaz Bir Eyvallahsızlık Duruş: Şiirin bütününe hakim olan o bilge ve kanaat önderi edası, fani dünyanın malına mülküne tamah etmeyen bir derviş olgunluğu taşıyor. Üç günlük dünyada yâre sarılmayı, dostla ekmeği bölüşmeyi her şeyin üstünde tutan anlayış çok asil işlenmiş.

Keskin ve Tok Sözlü Eleştiri: Üçüncü ve dördüncü kıtalardaki toplumsal ahlak eleştirisi tam bir ozan haykırışıdır. "Üç kuruşa puştluk neyime gerek" dizesindeki o ödünsüz, mert duruş ile kulun kula kul olmasını eleştiren dizeler, şiirin omurgasını çok dik tutuyor.

Çarpıcı ve Derin Final: "Coşkûnî" mahlasıyla biten son kıtada, çekilen zahmetlerin ardındaki o yorgun ama mağrur bakış; dünyayı "üç perdelik bir alem" olarak görüp maddeden de ötedeki mutlak hakikate yönelerek şiiri zirvede mühürlemiş.

Coşkûnî’nin kalemine, o dünyaya boyun eğmeyen, haksızlığa ve riyaya set çeken bükülmez yüreğine sağlık; tam bir halk ozanı vakarıyla yazılmış, ders niteliğinde muazzam bir eser olmuş.