Söylenecek söz mu kaldı

Zamana söylenecek söz ararsan
Kendin boşa hırpalayıp yorarsın
Her ne kadar güzel hayal kurarsan
Yağı alinmiş süt yüzü tutmuyor

Her nesil bir sonrakine ahu zar
Demek ki olmamış kimselere yar
Gelende gidende kendinden bizar
Külü köze katma özü tutmuyor

Baba sofrada tütün mey içmezdik
Büyükler laf etse dudak bükmezdik
Emre amadeydik hep of demezdik
Çoluk çocuk artık sözü tutmuyor

Zamanın güzelleri de bir başka
Soy sop sormadan tutulurlar aşka
Daha siftah yapmadan derler keşke
Kırk renge boyansa nazı tutmuyor

Herkeste özlem eskiyi sayıklar
Dünü metheder kendini ayıklar
Köprüde değer bire bir kuyruklar
Kırk akort atsa da sazı tutmuyor

Düzenin düzü de yokuştur dağda
Herkes bağlamış kendin bir ağıda
Arama tat tuz dilde hep ağu da
Dünü günü, günü dünü tutmuyor


Coşkûnî