![]() AH BE MÜZEYYEN !
Eskimeyen bir şarkı misali
Yazdim kalbime adını Sensiz anlamsizmis zafer Gözlerin aldırdı, hayatin tadını Ey dilberi rana, dünyanın en güzel kadını İsminle bütünleştirdim,eksik kalan yanımı Güneşi ile günüme aydinlik veren Anladim ki varliginnnmis Müzeyyen Gözlerin oldu,benliğimi bütünleyen.. Ne hayir işledim de gönderdi, seni veren Ettiğim tüm dualarda tanrıdan,seni diledim Cok sey degil be yarim. Dilimden dökülen kelime-i sehadet ol istedim Seni tanımadan önce boştu yalandı hayat İnsanlar yalan gelirdi, sevgiler ise bayat Sensiz nefes almiyormuşum anladim Varlığınla herseye geldi tat. Ayak ustu bir kelam ile davet ettigim kalbime Bir Ömür boyu misafir olurmusun yüreğinle Zaten borcun var bana, ödeme zamani artik Bu kadar zaman mahrum bıraktın beni kendinle Dolaylı kelimeler, süslü laflar bilmez dilim Senden tek arzum attığım adinda olsun,elim Zaten üç günluk.dünya ikisi geri de kaldi. Gelicekse o günde ,senie olsun ecelim. Aska inanmazdım gözlerinde sakliymis meğer Herseyi kaybettim,sen ol kazandığım tek zafer Eger beni imtihan edersen sensizlik ile Oksijeni sen olan bu dunyada,nasil yaşasın zafer Aklımda sen,fikrimde sen her yerde sen O kadar yazdim ama,kelimelere sığmıyorsun Sen Cennetin fragmani olan gözlerinle Bu askin galasina varmisin, Müzeyyen "MEHMET KÂRAKURT" |