O Adam

Şu aralar kendime, şiirlere
Ve hayata dair herşeye küstüm!
Çünkü neye dokunsam,
Neyi düşünsem hep o, geliyor aklıma!
O kim mi?
O, sığındığım dingin limanım,
Sımsıkı sarıldığım, güvendiğim,
Ömrümü paylaşacağım koca dağımdı.
O, beni sevgiye inandıran adam,
Beni severken, "Ben sana ölürüm" derdi,
Kıyamazdım, "Sen bana yaşa" derdim.
Sözünü tuttu, bana yaşadı.
Yaşarken de beni onsuz bıraktı.
Önce kanat takıp göklere çıkarttı.
Sonra kanadımı kırıp aşağıya atı.
Göğün bütün maviliklerini üzerime giydirdi,
Tanrıçaları kıskandıracak kadar çok sevdi.
Ancak açtığı yaralarla bir başıma bıraktı.
Dönüp arkasına bakmadı bile...
Yara bere içinde, onsuz kaldım öylece...
Zamanla iyileşir sandığım yaralar,
İçimde derin bir yalnızlığa, acıya
Ve hiç bitmeyecek büyüklükte, bir boşluğa dönüştü!
Şu aralar acıyla dost oldum;
Çünkü mutluluğumu çalıp gitti o adam!
Kurduğum hayallerimi,
Gelecekte onunla düşlediğim düşlerimi
Yarım bıraktı!
Ne onu bana, ne beni ona tamamlamak,
Artık mümkün değil...
Mümkün olmayan birşey daha var!
İnsan, kendisini öldüren birini hâlâ nasıl seve biliyor?
Seviyor işte...
O bana yaşadı, ben ona öldüm...
Üstelik bugün pazar; bana geldiği ve benden gittiği gün.
Ölümle yaşam arasında araftayım, hepsi bu!
Tarih: 06.08.2023