BEN DOĞUNCA
Tütün dikme zamanının,
Sonuna doğru doğmuşum.
Köyün ebesi müjde demiş,
Müjde erkek, erkek oldu.
Herkes çok sevinmiş.

Ben doğunca;
Kör bir makasla kesmişler,
İsli lamba ışığında,
Göbek bağımı.
Saracak bir bez bulamamış anam,
Çıplak bedenime.

İsyan etmiş yoksulluğa.
Olsun oğlum oldu ya demiş.
Teselli etmiş kendi kendini.
Eski elbisesini yırtıp,
Bez yapmış ninem kendince.
Sarmışlar küçük bedenimi sıkıca,
Tahta beşiğe.

Üçüncü günün ertesinde,
Tarlaya taşımışlar tahta beşiğimi.
Toprağı gördüm, tezeği, taşı,
Tanıdım kızgın güneşi, sabanı,
Çatlak topukları, nasırlı elleri,
Ucuz lastik ayakkabıları…

Anam beni beslerdi,
Kocaman tahta kaşıkla,
Kocaman tabaktaki,
Mısır çorbasına kaşık sallardı.
Kuru ekmeği vardı,
Duru ayranı, bulguru, acı soğanı…

Ağladığım kara geceler aydınlanmadı hiç,
Gaz bitecek korkusundan,
Gazlı lamba bile sönük yanardı,
Beni beslerdi anam el yordamıyla karanlıkta,
Yarı aç, kendisi doymadan.

Ünal Güneşdoğdu