Canımı daha ne yakabilir ki ?

Bu derece amansız , böyle acımasız …

Oysa bir zamanlar canım derdin bana

Gözlerinde bir ışık görürdüm bu kelimeyi her kullandığında



Körmüşüm …

Göremedim gözlerindeki ışığın sahteliğini

Safmışım …

Bilemedim hüzünlendiğinde döktüğün yaşların timsah göz yaşları olduğunu

Sağırmışım

İşitemedim sırtımdan yaklaşan ihanetin ayak seslerini…

Sen öyle seviyorum derken bana …

Senli rüyalara dalmış gitmişim ben

Unutmuşum gerçeği , umursamamışım etrafımdaki uyaranların samimiyetini…



Sevmek ağır bir yüktür demişti bir zamanlar birisi

O yükü öyle her yürek kaldıramaz …

Her yürek adam gibi sevip , sevdiğine bağlı kalmayı başaramaz…

Velhasılı kelam insanız ya bizde yaşamadan anlayamadık anlamını

Yaşadık …

Canımız yandı ölesiye …

Kanımız aktı her gün oluk oluk içerimize

Boşalan kadehlerde dindirmedi acımızı

Söylenen acılı türkülerde

Kalemimizden dökülen bir iki mısraya sığdırmak istedik acımızı

Bize olmaz derken , yapmaz öyle bir şey seviyor derken

Gözümüzle görmeden inanamadık ihanet çemberine düştüğümüzü

Aptalmışım …

Bir iki tatlı söze , küçük bir tebessüme kanmışım

Sevmişim…

Ama kimsesizlikten,

Ama ilgisizlikten

Ama yufka bir yürekten

Sevmişim işte …

Hem de körü körüne …

İnanmışım meğer celladım olabileceğini bile bile …

22.04.2023 BaRuT