Keşke...
Hep çocuk kalabilseydik!
Çocukken kurduğumuz o, pembe hayallere devam edebilseydik!
Keşke...
Büyümek için bu kadar çok acele etmeseydik!
Keşke...
Zamanı, durdura bilseydik!
Hayatı geriye sardıra bilseydik.
Keşke!
Hep çocuk kalıp, her şeyi sorgulamasaydık!
Biran önce, büyümek için!
Acele edip, hırs yapmasaydık!
Keşke...
Meraklı olup, herşeyi sorgula masaydık!
Hep anı yaşasaydık!
Büyüklere özenmeseydik!
Keşke...
Anne, Babamızın sözünü dinleseydik!
Keşke...
Kurallarının dışına çıkmasaydık!
Hep, itaat edip söz dinleseydik!
Keşke...
İnat olmasaydı içimizde!
Öğrenmeseydik kötü davranışları!
Keşke...
Hayatta yaşamanın, para olmadığını!
Emek edip çalışmak gerektiğini!
Yaşamın içinde gizlenen kötülükleri tatmasaydık!
Keşke...
Kavgaları, küslükleri hemen unutsaydık!
Kin gudüp bir birimizi düşman gibi görmeseydik!
Keşke...
Kalp kirip,
İçimizde fesatlık olmasaydı!
Keşke!
Kini, nefreti öğrenmeseydik!
Hep mutluluğu tatsaydık!
Sevseydik, sevilseydik!
Keşke!
Yalanlar hiç girmeseydi hayatımıza!
Eskisi gibi sadece oynadığımız oyunlarda yalancıktan olsaydı!
Keşke!
Sadece düştüğümüzde yansaydı canımız!
Sadece, canımız yandığında ağlasaydık!
İmkansız olsa da, yine de içimizdeki çocukluğu çıkartsak!
Yine mahsum ve imkansız hayaller kursaydık!
Yine de içimizdeki umut sönmeseydi!
Dinçer Dayı