Satrıma yazılan yazı
İmece ile kazdığımız kazı
Buldum mu azı sevinirdik

İnsaf duvarı yıkıldı
Kanaat kaşığı kırıldı

Vicdan perdesi yırtıldı
İnsafsızlık bize sıkı sarıldı bırakmıyor

Dikerken aklım yırtıkları
Yüreğime batıyor Cam kırıkları

Dişimde ne hüznü kederi üğüttüm
İçimde ne dertler büyüttüm

Gülüyor zalim
İnsafın israf olduğu sokakta nöbet tutuyor Alim yeraltıy la barışık
Toprağın üstünde akıl her şey karışık

Çarpınıyor sökülürken ahlakın dişi
Denk gidiyor bu dünyada ahlaksızın işi

Aklın bonfilesini şiş yapmış yanarken mangal
Mangalda kül komuyor du Deli Rüzgar

Sökülürken tuğlası sızlıyor du bir köşede ar
Umut dolu beyaz kar
Elbet bir gün yağar

Ar damarı çatladı
Her şey ikiye katladı
Buzağılar bile damdan atladı

Sevinçle vuruyorduk Mete
Dört bir yanımızı sardı çete
Muhtaç edecekler yapay ete

Haklı olan değil
Aklı olan kazanıyor devrik cümlelerle
Hiçbir cümle düşmüyor ayakları üstüne kedi gibi
Makinalar konuşuyor sanki kendi dedi gibi

Köşeler de
laf cambazı doldu
Bu yüzyılda şairler bile soldu

Kifayetsiz kaldı acının çığlığı
Çığ gibi büyüdü sancının sebebi
Utanmanın kalktı edebi

Gökleri yırtıyor vicdanın sesi
Bozuldu artık gırtlağın esi

Artırıyor zalimin ezası
Allah’ın daha büyüktür cezası

Ne olur gelsin artık nemrutun sineği
Artık kaldırmıyor iki başlı ineği
Ya da hz Davut’un taşı
Dağıtsın calutun başı
Ve ya ebabil kuşları
Dağıtsın bu p#şları