6
Yorum
48
Beğeni
4,8
Puan
1165
Okunma
Parmaklıklar ardına hapsolmuş
Müebbet yemişim
Kim bilir kaçıncı gecem bu
Yıldızlar ışığında kağıda döküldüğüm
Doğmak üzere gün
Radyo son ses çalıyor
Belki de gönül seslerimi susturuyor
Bense küçük bir pencere pervazında
Saksağanların getirdiği umutları besliyorum
Ufak bir ışık huzmesi görünce ansızın
Çırpınıyor kelebeklerim biçare ümitle
Buradan çıkışın olmadığını bile bile
Yine de
Belki... diyor
Belki bir gün biter bu mahpusluk diye
Öylece kendini avutuyor
...
Gülhanım
5.0
96% (25)
1.0
4% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz