İslâm âleminin gönül fatihi,
Arşa uzanır onun nefesi,
Sessiz çağların büyük şahidi,
Nurla anılır Veysel Karânî.

Bir deve çobanı sanılır adı,
Oysa gönüller bilir muradı,
Toprakta gizliydi Hak muradı,
Hikmetle dolu Veysel Karânî.

Yemen çöllerinden eser bir yel,
Sevdayla yanar gönülde bir tel,
Görmeden sevdi Habîb’i güzel,
Aşkla tutuştu Veysel Karânî.

Resûl’e muhabbet canına doldu,
Görmeden kalbi nura boğuldu,
Ulvî sevdayla yolu doğruldu,
Aşkı sır oldu Veysel Karânî.

Anasına verdi sözü bozmadı,
Bir an bile Hak’tan yüz çevirmedi,
Görmek uğruna emri çiğnemedi,
Edeple yüceldi Veysel Karânî.

Hırka-i şerif emanet kaldı,
Gönüller onunla nura daldı,
Sadakat tacı başına kondu,
Bu sırra erdi Veysel Karânî.

Medîne düşüydü her nefesinde,
Habîb’in adı vardı dilinde,
Yol aldı sabırla iç âleminde,
Gönül yolcusu Veysel Karânî.

Ne makam aradı ne de şöhret,
Kalbinde taşıdı büyük bir hikmet,
Sessizliğinde gizliydi kudret,
Hak’ka ermişti Veysel Karânî.

Erenler meclisi anar adını,
Zaman aşındıramaz bu yadını,
Gönüller tanır onun tadını,
Sırla bilinir Veysel Karânî.

Bugün de yaşar her mümin canında,
Dualar yükselir onun adında,
Siirt toprağında, gönül anında,
Işık gibi durur Veysel Karânî. SİİRT,12.HAZİRAN.1983