Doğduğum gün kalkarken ömür treni gardan
Çocukluğuma neşe veren sesi çınladı
Ağır ağır hızlanıp giderken bu diyardan
Ayrılıkta inleyen siren sesi çınladı

Sırasını bekleyen bir sürü insan vardı
Koşarlarken peronu derin uğultu sardı
Vagona dolanların kesilmiyorken ardı
Herkesin tek tek selam veren sesi çınladı

Dünya seyahatine çıkışlar emirdendi
İstasyonlar arası geçen gün ömürdendi
Yolcuları et,kemik; yolları demirdendi
Yan raydan geri dönen tren sesi çınladı

Kahır yüklü vagonlar kahrımı taşıyorken
Kim bilir kaç yolcusu hicranı yaşıyorken
Art arda sıralanmış dağları aşıyorken
Yokuşlarda tekerin diren sesi çınladı

Rayların tik-tak sesi yayların gıcırtısı
Pencereyle oynaşan rüzgârın hışırtısı
Kıvrım-kıvrım bükülen yolların parıltısı
Karanlık tünellere giren sesi çınladı

Dağı taşı aşarken geçti haftalar aylar
Bir türlü kesişmedi yan yana giden raylar
Ara istasyonlarda inen bayanlar baylar
Ulaşırken huzura eren sesi çınladı

Bu gizemli trenin makinisti metindi
Görünmez marşandize ulaşmamız çetindi
Bense vagonda yalnız duygularım yetimdi
Sessizliğin ruhumu geren sesi çınladı

Ömür treni artık son durağa varmıştı
Hayat kompartmanını derin elem sarmıştı
DEĞİRMENCİ hayatı bir kefene sarmıştı
Mahşer istasyonunda fren sesi çınladı