Aşk çiçeklerim soldu, yaprak yaprak döküldü,
Bu vefâsız dünyadan gönlüme gam büküldü.

Hayâlim içte söndü, umutlar yele karıştı,
Sessizce aktı yıllar, dost bildiklerim ayrıştı.

Güvenim kırık dökük, yüreğim parça parça,
İçimde kalan sızı büyür durur başa başa.

Göğün mavisi karardı, bulut sardı cihanı,
Güneşim tez battı da gece aldı zamanı.

Rüzgâr sertçe esti, savurdu eski hâli,
Hatıralar dağıldı, kaldı gönül vebâli.

Her yan sessizliğe gömüldü, kaldım bir köşe,
Sevdiğim çekti gitti, içimde boş bir eşe.

Bir vakit gönlümdeydi bin renkli çiçekler,
Şimdi kurumuş hepsi, susuz kalmış dilekler.

Ey dünya, bu ne hâlin, niçin böyle zalimsin,
Gönle kıyıp geçersin, garipleri alırsın.

Beni bu hâle koydun, biçâre bıraktın,
Bir sel gibi geçerken ardıma bakmadın.

Belki bir gün yeşerir bu yarada bir umut,
Her gecenin ardında gizlidir bir sabah, bir bulut.

Bu vefâsızlık bana sabrı öğretir belki,
İmtihandır bu yol da, olgunlaşır gönül kişi.

Umut dolsun gözüme, sevgi dolsun içime,
Vefâsız dünyâya inat aşk gerek her biçime.

Ya Rab, kırık gönlüme sabır ihsan eyle,
Darda kalan bu cana rahmet kapın söyle.

Kalbimi aşkla dirilt, umudu eksiltme,
Beni senden ayırma, yolundan saptırtma.

Dünya yükün hafiflet, nefsimi Sen terbiye et,
Son nefeste adını dilime, gönlüme nasip et. İSTANBUL, 13 KASIM 2021