bugün filistine gökkubbe’den
göz yaşları döküldü sevgilim
acı ve tuzlu

iliklerime kadar kan
körpe bedenlerden yayılan
çığlık sesleri
kapladı filistini o an

koşuşturmalar
arayışlar
feryatlar
o gün
insanlığın sonu gelmişti sanki

gören gözler kör
duyan kulaklar sağır olmuştu

yeniden yayılmıştı soykırım
ve ben sevgilim yaralanmıştım
olduğum gibi yere yığılmıştım
gözlerimin önünde
bir çocuk bedeni
bacaklar kopuk
vicudu darmadağın
insanlığımdan utandım o an


bayram sabahıydı
ezan sesleri
mahküm edilmişti
patlayan bomba seslerine

gözlerde kan pırtıları
ellerde taş
zalime nasıl direnebilinirki
sevgilim

öcünü alır gibiydi
gökyüzü
kankırmızı

bir çocuk belirdi karşımda
sapanı bana doğrultmuş
sorular soruyor o an

ve haykırmaya başladı
burası benim vatanım
camiler kenti felluce
sana vermeyeceğim diye

ağladım elinden tuttum
o an bağrıma bastım

bir ses yükseldi
ve gözleri kan çanağına dönmüştü
bu vatan bizim vatanımız
bayramlarda öldürmesinler bizi diye
haykırdı
son nefesini vatan diye vermistşi
yığıldı
o gün yüreklere öfke/ direnç
ve intikam tohumları serpilmisti

bugün filitine
gökkubbe’den
gözyaşları döküldü sevgilim
bense insanlığımdan utandım