KARANLIĞA GÖMULÜRKEN
GÖZLERDE BİRDAMLAYA
SESİMİ DUYAN VARMI

dün gece sokakta yürürken
takip edildiğimin farkına vardım
döndün arkama baktım
bir karartı
üzerine yürüdüm kendimden
emin adımlarla
anladı onufarkettiğimi
soğuk kanlılkla heyacanlanmadan
kalabalığa doğru yürüdü
koştum
yüzünü göremedim
sanki yüzü yok gibiydi

ürktüm bir taksi çevirdim

o gün evvelsi günlerden farklıydı
saat:01:00 suları
in,cin top oynuyor adeta
hertaraf boş
sanki o gün herşey planlanmış gibiydi
dükkanlar hiç olmadığı kadar
erken kapatmışlardı

gökyüzüne doğru baktığımda
sanki gökyüzü ağlayacakmış gibiydi
hüzünlü bulutlar
geceyi kaplayan sis


evet o’gun farklı bir gündü
izmit ilk defa karanlığa bürünmüştü
bir şeyin yasını tutarcasına
mütiş bir sessizlik vardı

sonra bir çığlık yükselmeye başladı
bu baykuşun sesiydi
bu çığlık pek hayra elamet değildi
eve varmıştım artık
bir duş alıp yatmak istiyordum
hani derler ya azrail arada bir yoklar insanı
iste o an o yoklamalardan biriydi /ürktüm
pencereye doğru yöneldim..

izmit sanki yasta giibiydi
yorgun düşmüş gibi

sokak lambaları sönük
gökyüzü yıldız kaynıyor
bir sigara yaktım
bir iki dumandan sonra sigarayı söndürüp
odaya doğru yöneldim
azrail
izmite son yoklamayı yapmaya geleceğini
nerden bilebilirdim



izmit için o gün
kıyamet günüydü
sırat kprüsü kurulup
geçilecekmiş gibi

gökyüzüne ilk baktığımdan daha farklydı
heryere yıldızlar düşüyor
heryerde aynı cığlık sesleri
sesimi duyan varmı
sesimi duyan varmı

izmit ağlar gibi
hüzünlü
ve karanlığa gömük

cansız bedenlerardın sıra çıkarılırken
herkezde bir umut
sesimi duyan varmı

5.gün sonu umtlar tükeniyordu
bilanço ağır
bir yandan enkazları kaldırırken
bir yandan kaybettiği canlara ağlıyordu/İZMİT

BAŞIN SAĞOLSUN İZMİT
BAŞIN SAĞOLSUN
GÖLCÜK