Bir garip oldu, zehirlendi her şey
Şehirler bozuk, harabe olmuş köy
Bunca gürültü, herkese düğün toy
Balın kokusu, şekerin tadı yok

Güzellerde yüz, astarını sıkar
Yalancı kalkmış, doğrucuyu yıkar
Açlar gül güneş, tok sürekli ağlar
Adamda herkes, insanın adı yok

Edep erkanı, unutmuş cümlesi
Eşkıya mekan, herkes dağ efesi
Kötülük dolmuş, herkesin heybesi
Dökülüyor söz, kimsenin haddi yok

Bu şiir, toplumun bozulduğu, değerlerin kaybolduğu, adaletin sağlanmadığı ve insanların mutsuz olduğu bir durumu anlatıyor. Şair, şehirlerin ve köylerin harap olduğunu, insanların eğlenceye kaçtığını, balın kokusunun ve şekerin tadının olmadığını söyleyerek, hayatın tatlılığının kalmadığını vurguluyor. Ayrıca, güzellerin yüzünün astarını sıktığını, yalancıların doğrucuları yıktığını, açların gül güneşe baktığını, tokların sürekli ağladığını söyleyerek, toplumda terslikler olduğunu ve insanların rol yaptığını ifade ediyor. Son olarak, edep erkanın unutulduğunu, eşkıyanın mekan tuttuğunu, kötülüğün herkesin heybesine dolduğunu ve kimsenin haddini bilmediğini söyleyerek, toplumda ahlakın ve hukukun çöktüğünü belirtiyor. Şair, bu şiirle okuyucuya bir uyarıda bulunuyor ve toplumun düzelmesi için bir çağrı yapıyor.