İKİ KAPILI HAN


Çok büyük, geniş ve uzun bir handan, içeri giriyorum.
Sağ tarafta iyiler, sol tarafta kötüler var.
Kötüler iyilere, üstünlük kurmaya çalışıyor.
İyiler daima kendini savunmaya çalışıyor.
Kötüler nefsine yenik,iyiler nefsine hakim.
Kötüler, kötülük yapmağa doymuyor.
İyiler sabır, şükür içinde, mücadele ediyor
Kötüler, çalıyor,dolandırıyor, iyilerin sırtından geçiniyor.
İyiler birlik olup, bir türlü baş edemiyor.
Kötü kral emir verip, savaş açıyor.
Mazlumları, güçsüzleri,toptan yok ediyor.
Gidiyorum hanın çıkışına doğru.
Hep zenginlik fakirlik, mal, mülk kavgası.
Ülkeler arası ,üstünlük savaşı.
Ölen ölüyor, kalan sırasını bekliyor.
Çıkış kapısı yolun sonu.
Burada her kesin vadesi dolmuş, cansız yatıyor.
Kralda çıplak, kraliçede çıplak.
Zengini’de, fakiri’de yine anadan doğma.
Hayaller bitmiş, umutlar tükenmiş.
Her şeyleri hanın içinde kalmış.
Götürecekleri ne halleri ne de güçleri var.
Geldikleri gibi, yine çıplak gidiyorlar.
Kapıdan çıkınca mizan kurulmuş.
Sorgu melekleri iş başında.
İnsanların kimini sağa, kimini sola, ayırıyorlar.
Korkuyorum acaba, beni hangi tarafa ayıracaklar diye.
Geri dönüp en baştan, yeniden başlamak istiyorum.
Bir görünmez güç yitiyor beni arkamdan dışarıya.
Sorgu melekleri, öyle bir manalı bakıyorlar’ki yüzüme.
Son durak adem oğlu, imtihan bitti kaçış yok.
Hayal dünyasında oyalandın.
Şimdi gerçeği görme zamanı , der gibi