Sınırsız tüketen doymam sanıyor,
Mezarını böyle kazıyor insan.
Vicdanı olanda yürek kanıyor,
Utanmadan gezip tozuyor insan.

Bozuldu toplumun edep hayası,
İnsanın dilinde bitmez payası.
Hesabı verirken çıkar foyası,
İşte ahir zaman azıyor insan.

Şükür yok dilinde Rezzâk’ı bilmez,
Garibin gözünden yaşını silmez.
Tefekkür ederek deryaya dalmaz,
Zayıfı fil gibi eziyor insan.

Sömürü düzeni sardı alemi,
Şairler ozanlar yazar elemi.
Nasıl yıkar benim gönül kalemi!
Gördükçe duydukça beziyor insan.

Merhamet duygusu kalplerden gitti,
Dostluk arkadaşlık kardeşlik bitti.
İnsanlık gemisi yüzerken battı,
Doğruya karşı yan çiziyor insan.

İnsanlık Gazze’de vahşete tanık,
Zalim olan haklı! mazlumlar sanık.
Yerle yeksan olan ocaklar sönük,
Çocuğu kurşuna diziyor insan.

Herkes birbirinde açık arıyor,
Kimisi bilerek tuzak kuruyor.
Diziler filimler damga vuruyor,
Günah denizinde yüzüyor insan.

Açların halinden tok anlamıyor,
Mazlumun sesini hiç dinlemiyor.
Çocuklar ağlarken o inlemiyor,
Dudağını eğip büzüyor insan.

Ömrünce hayırda yarışmak varken,
Düğünde ölümde karışmak varken,
Asla savaş değil barışmak varken,
Canları öldürüp üzüyor insan.

Eşrefi Mahlukat cismi verilmiş,
Dünyada Halife’m ismi verilmiş.
Meleklere hilkat resmî verilmiş,
Ah! kendini neden bozuyor insan?

Dindari derdini döktü satıra,
Okuyan dostlara kalsın hatıra.
Mevlamız bizleri yola getire,
Sorguyu suali seziyor insan.

Dindari/Osman Dindar/ist.

Biriz Edebiyat Fasl-ı muhabbet şiirim.
Moderatör: Hüseyin Zarar
Ayak veren şair:Hasan Ada