Uzak kaldığımız yemyeşil dağlar,
Maziyi saracak kollar bizimdir.
Yıllardır boz durup kuruyan bağlar,
Gurbetten sılaya yollar bizimdir.

Yaşarız yıllardır gurbet ilinde,
Hayâller kurarız seher yelinde.
Bir türkü çalarız sazın telinde,
Hasret çektiğimiz yıllar bizimdir.

Sinemiz püryandır ağlar gözümüz,
Bir garip haldir bu bağlar sözümüz.
Sevdaya tutulmuş mahzun özümüz,
Sevmeyi söyleyen diller bizimdir.

Günler aylar yıllar su gibi akar,
İnsan bu dünyaya hicranla bakar.
Uzaktan bir bakış yüreği yakar,
Her gün sorduğumuz iller bizimdir.

Gezdiğimiz kırlar açan çiçekler,
Her bahar yeniden uçan böcekler.
Turnalar, turnalar hep göçecekler,
Bahçemizde solan güller bizimdir.

Yağmurlar yağarken her akşam üstü,
Görmez oldum düşü geceler küstü.
Baharda çiğdemler gözüme süstü.
Çayda coşup taşan seller bizimdir.

Yurdundan ayrılan özler yuvayı,
Gözünden düşürmez dağı ovayı.
Kurumuş kuyuya salar kovayı,
Saf yünden örülen çullar bizimdir.

Gelenden gidenden haber sorulur.
Haber gelmeyince yürek yorulur.
Ortaya tahtadan masa kurulur,
Mektuba yapışan pullar bizimdir.

Dindari/Osman Dindar/ist.