Yaşamak öyle zor ki bu zamanda
Eğriyi-doğruyu seçemez olduk
Gerçeği görüp Evren Aynası’nda
Kusur bizdeyken inkar eder olduk…

Hiç kadrin bilmedik geçen zamanın
Doğru düşünüp doğru konuşmanın
Çağdaş insan kimliği taşımanın
Erdemini niye göremez olduk…

Önce insan demediysen gönlümde
Ha camide oldun ha kilisede
Nasıl olsa komazlar Eski Evde
Yokluk Sandığı’nı bilemez olduk…

72 talebe, bir hoca, okuldayız
Düşünce Atı’nı koşturmaktayız
Kul Hakkı’na gelince, susmaktayız
Ecel Düğümü’ne dolanır olduk…

Çağa uyanış erdeminde güneş
Ufku sönük asrın bağrında ateş
Kendini kendinde bulmayan kardeş
İnsan hayatını karartır olduk…

Hep göklerde aradık Baş Usta’yı
Bilemedik arı, duru olmayı
Bilge Öğretmen’e soru sormayı
Cehaleti baş’tan silemez olduk…

ERMİŞ’im evrensel inancı ara
Gözü olan delil ister mi nura
Beni aşarak, benden kurtulunca
72 talebe birlikte yaşar olduk…

13 Mayıs 2007
Mustafa ERMİŞ
(abdal ermiş)
gönenç