0
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
431
Okunma
Kalbimi saran sızının ismiydi sessizlik;
Kimsesizlikti kafesimin paslanmış kilidi.
Değeri ararken bulduğum hissizlik,
Tercümeydi ölen duygularıma.
Kömürleşen kalbin ısıtmaz artık bu bedeni,
Üşüteceksen bırak gitsin;
Soğuğu çarpar oldu gönlüme.
Buz kesti ruhumdaki bir parça sen;
Nefesin yakıyor gönlümü, üşütüyor.
Sen bilemezsin ki
Kimsesizliğin soğuk dikenlerini;
Çürütür soğuk zindanlarda hapis duygularımı.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
