yeryüzü görünmez bir aynadır
bastığımız yerin arkasıda vardır
biz burada huzurluyken
o taraf sanki günahkardır


gökyüzü üzerimizde sonsuz meşin
kirletilmez bir ak ve yaşam emsali
nefeslerimiz soluk soluğa hevesli
erimiş toprağın aynasını görene dek


alevimiz var
havada güneş derler
alevleri var
yeryüzünü ısıtan yüreğin adı
kıpkırmızı lav lav magmanın isyanı


suyumuz var
deryada sınırsız derler
suları var
bilcümle yaşayana yeter bir su
öldürülen canların kansız öz suyu


toprağımız var
bitmez bir bereket derler
toprakları var
kuru balçığından bile zebani ürer
öfke dikenlerini yüreğine diker


havamız var
gökte çalan bayram derler
havaları var
tarifsiz bir hışım kesikinlik abidesi
eritiyor soluk borusunu oksijensi


bu diyar dilleniyor harfleri kelimeyle
durdurabilen gelsin bel versin elime


kan içen zebaniler nöbet durur
her yolun sonu biltekmil ölüm olur
aşağı yakasından gelir kanayanlar
derisi kömür sıyrıklarından duman akar
ateş bağırır yankılanır teke tek
ölenlere mezar dikilir indirilerek
gözsüz çekirgeler ses çıkarır ölülere
dilsizliği belli cesetler utansın diye
yeryüzünde yaşayanlardan habersiz
dibyüzünde yaşayanlar ölüler ve biz


imkansızlığı yaşatan yürekler görülür
aynadan bakınca hayal gücü köpürür