2
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
480
Okunma
Basitti benim dünyam, basitti;
Sabah uyanışlarım telaşsız uğraşlarım
İğde kokulu ağaçlarım,
Üzerinde dans eden kuşlarım vardı.
Güvercinler uğrardı arada bir pencereme
İnanırdık;
Bilinmeyen bir dosttan haber getirdiklerine.
İç içeydik biz Güneşle, doğayla, Ayla;
Ağırlardık birbirimizi evlerimizde sırayla.
Süleymanca bilmezdim;
Anlamazdım dillerinden,
Dert yanardık kendi lisanımızca hallerimizden.
Belli ki ;
Onlar da mahzun yeni Dünya’nın çehresinden,
Anlıyorum bağrı yanık bülbülün sesinden.
Beton duvarlar örüldü gökle aramıza,
Ne güneş uğrar oldu, ne ay yaramıza.
Unuttuk toprağa yalınayak basmayı,
Bir ağaç gölgesinde yorgunluk asmayı.
Pencereme konmuyor artık ak güvercinler,
Şimdi şehirde sadece demirden sesler inler.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz