Her zaman gönlümde yer eden güzel yorumlarınıza muhatap olarak sayfadan ayrılmak beni mutlu ediyorsa da; ayrıca hüzün veriyor.İnsanların birbirlerini anlamasına her zaman sevinç ve mutlulukla bakıyor, içimdeki bu doluluk hiç bitmesin istiyorum. Ancak bu maalesef her zaman böyle olmuyor. Dünya işleri hiç bitmiyor ki. Kapı çalınmasından misafirlere, alış veriş, bakkal mecburiyetlerine, her ayı sık sık bölen fatura işkencelerine, banka kredilerine vs.vs. yönelmekten doğru dürüst okumaya, yazmaya fırsat bulamaz oluyorum.Yaşa göre devam edegelen ağrılar, sızılar ve buna benzer hayatı zorlayıcı mecburiyetler de istenmeyen ancak zaruri mecburiyetler olarak sırtımıza asılırsa; işte o zaman istenilene zamanında erişememek, duygu alış verişinde bulunurken hanımın sık çağırması da üstüne eklenince hüznün yoğunluğu çöküyor üzerimize. Lâkin hayat herşeye rağmen berdevam. Onun için her zaman önce sağlık ve de huzur diyorum.Rab'bin rahmetini de bu minvalde geliştirebilirsek yine de mutlu kalabiliyoruz. Düşüncelerimi ifade zorunluluğundan görün ki teşekkür mecburiyetim dahi sonlara kaldı. Affınıza sığınarak önce sağlıklar diliyor, muhabbetle gözlerinizden öpüyorum. Allah'a emanet kalın. Bâki selamlarımla. (Aksakal)