(...)
sen hiç mavi papatya gördün mü?
yada aradın mı? nefes aldığın sürece.
imkansız demeyeceksin,yoksa konuşamazdık
yeryüzü de mavi olur,sende

kırmızı karanfil kokusunda
bir menekşe,
yaşama sevinci,yeni doğmuş bir bebe.
baldıran tadında da olsa yaşam,

sonra vatan hasretiyle
başını,bedenin den kesecekler.
korkusuzca türküsünü söylüyor mavzerine
kekik reyhan ve umut kokan dağlarında

yada çöpten 21.yy ekmek toplayan
hani moderen ve kaplumbağadan da..
şimdi söyleyin neden yazıyorsunuz kimlere şiirlerinizi,
söyleyin neden bu kadar sessizsiniz

hani ben şimdi şiir yazacaktım ,
şair sayacaktım kendimi,
bok’taki mavi boncuk gibi,
bir yudum öküz-gözü sonra

sonra ne mi olacak tı
başımı döşüne yaslayacaktım
dudaklarından bana söylerken
gözlerin beni çoktan almış olacaktı

sahi sen hala papatya görmedin mi?
mavisinden hemde masmavisinden
günahsız baykuş öldüğünde çıkar
yas tutmaya,toprağın rahmini bin sızıyla çatlatıp...

yada kurşuna dizilmiş çoçuklar,
tükendiğinde umutları uçurumlardan uçan yaşamların hemen yanında...
şaka değil bu dediklerim,yaşamın tam içinden
yokmu hiç duymadınız mı?,yoksa siz kör ve sağır mısınız?