Bu saatten sonra nasıl kapanır yaralarım?
Ne çare! Kimsem yok silsin gözyaşlarım.
Onca varlığım harcamışım sen mutlu olasın.
Ben sevdim çünkü! Sen anlayamazsın.

Her gülüşün ardından bin umut sakladım.
Düşündüğümde sensizliği azardı korkularım.
Kocamandı varlığın. Ve ben minicik kaldım.
Bu yüzdendi olur olmaz saçmalamalarım.
İnsanın boğazı düğümlenir mi şarkı söylerken!
Taş olsa hisseder de! Ama sen anlayamazsın.

Yarınsızlıkları göze alıp imkansıza bağlandım.
Her kışın ardından ne sonbaharlar yaşadım.
Düşlerime sızan güzelliğin nasıl dayanırdım?
İradem gözlerine emanet, ellerinde can verirken.
Ve dirilmelerim sevginle! Ama sen anlayamazsın.

Sonra bir gün biri geldi hayatına, tıpkı senin gibi.
İçine baktı gözlerinin aynı senin bana baktığın gibi.
Oysa ben aşıktım sana, böyle olmamalıydı.
İlk defa gördüm acısını sende hislerinle yalanlanmanın.
Gölgelendi gülüşlerin.
İçindeki mücadelenin farkındaydım.
Ve çaresizliğin.
Alıp da yetmeyen nefesin gibiydim ben de.
Anlaşılır olmaya çalışıp da ardından utandığın.
İşte o bendim.
Şimdiki sen gibiydim.
Aşkın anlamını bulup da yaşayamamanın umarsızlığı
Buna nasıl dayanırdın?
İçinde yanan ateş kadar içimde yanansın.
Gel bana sor. De ki! Aşk bu mu? Bu kadar acımasız mı?
Zor gelir diyeceklerim! Yaşamadan anlayamazsın.
İşte öyle sevdim içindeki bahar misali seni
Desem; Beni anlar mısın?