Sararıp solmadan düştü birer birer havai gönül yaprakları
Kaybolup gitti azar azar neşeli çocuk bakışları
İzlediğin uçup giden yaprak yaprak hüzünlü hayat sayfaları
Ayrılık sızlatınca damla damla kanayan derin kalp yaralarını

Kimse görmedi kuytularda beslediğin acıları
Kimse duymadı yalnız geçen sessiz çığlıkları
Kimse anlamadı o yetim boynu bükük boş bakışları
Ayrılık sızlatınca damla damla kalbe yağan ateş yağmurlarını

Herkes neden koşuyor ordan oraya anlamsızca 
Dünyaya gelenler bir yanda gidenler sayısızca
Bunca koşturma telaş sana ulaşmaz asla
Ayrılık sızlatınca taşıdığın gam yüklerinin sırtında ki izlerini

Görünmez bu yangında yüreği kavuran alevleri
Duyulmaz bu çığlığın kalbe gömdüğün sesleri
Öldürür bir günlük ömür
uçuşan bütün kelebeklerini
Susturur çığlık çığlık haykıran
kalbin seslerini