Bir yerinde zamanın, gördüğümü hatırlıyorum,
Sonrası yok bende.
İçimde nedensiz gülme krizleri,
Boş vermişliklerin hafifliği,
Kışımı yaz eden lirik duygu geçişleri,
Bir şekilde mutlu olduğumu hissediyordum.
Mutlu ve aşık…
Delilik bunun neresinde?

Bazen bir seçeneği olmuyor insanın,
Sevgiye sevdaya iman ediyor…
Hayattan payına düşen bir şey olmayınca,
Gönlüne hükmeden ilk hayale inanıyor.
Hissedilenler ilk olunca,
Gözler aranılanı bulunca,
Güneş bile bir başka doğunca,
Önemi kalmıyor sair hakikatlerin.
Biri geliyor, aklını alıp başını döndürüyor.
Bazen, iyi ki seçeneği olmuyor insanın.
Yolları belirleyen sadece aşk oluyor.

Farkındayım. Olasılıkları biliyorum.
Elbet nihayeti var, görüyorum.
Ama her neyse içimde olan, çok güçlü.
İrademin önemi yok.
Zaten varlığımın da bir değeri yok.
Her nerede olsam, ne yapsam,
Aklımda gözleri, bakışlarına ayarım.
Rol yapmaya gerek yok. Gel dese o an, koşarım.
Belli ki aşk mefhumunun müzmin bir kölesiyim.
Ve bu duygudan hoşlanıyorum.

Aşık olmak demek, gecelere sıkışıp kalmak,
Aşka düşmek, bir bakışın sonsuzluğunda kaybolmak,
Sevdalanmak demek, bulduğunu tekrar tekrar aramak.
Kanımda öyle var ki, yokluğunu düşünemiyorum.
Dinlemediğim ne kadar şarkı varsa artık söylüyorum.
Bir zaman güldüğüme bugün hüzünleniyorum.
Kim bilir belki de,
Aşık olmak demek, yazılanları gönül gözüyle okumak, okutmak..

Bir anında hayatın, yandığımı hatırlıyorum.
Sonrası yok bende.
Vakitsiz özlem nöbetleri,
Güzelliğin görüp saçlarını okşarken
Mısra mısra akan hislerimi kağıda dökme isteği.
Bir şekilde yaşamam gerektiğini biliyorum.
Umutlu ve aşık…
Delilik bunun neresinde?

TmR 23.8.2023 11:42:00